In een zorgstelsel dat draait op protocollen en eisen, is zachtheid geen vanzelfsprekendheid. Wat gebeurt er met de gezondheidszorg als er meer ruimte is voor zachtheid en persoonlijke aandacht? Als het niet gaat over grote systemen of abstracte principes, maar over ontmoetingen? En hoe krijg je dit als zorgmedewerker voor elkaar in een zorgsysteem dat gebukt gaat onder bezuinigingen, een sterke nadruk op evidenced base-care en een chronisch gebrek aan tijd?
Het zijn die vragen waar de Levinas Zorglezing over gaat. Deze avond voeren we een inspirerend, filosofisch gesprek met theatermaker Adelheid Roosen over haar eigen ervaringen, waarbij zij als mantelzorger voor haar moeder met Alzheimer een confronterende periode meemaakte. Ze leerde door schaamte en angst heen te breken en mee te bewegen met wie je lief is. Haar werk en denken raken de kern van wat Levinas bedoelde: de ander niet reduceren tot een geval, maar ontmoeten in zijn of haar kwetsbaarheid. Stichting Levinas de Kleine Goedheid moedigt zorgmedewerkers aan om deze filosofie terug te laten keren in hun dagelijkse werk. Lex Bohlmeijer neemt Roosen die avond mee in dat gesprek.
Volgens hoogleraar psychiatrie Floortje Scheepers houdt het model-denken de psychiatrie gevangen. Scheepers past zelf ‘blended psychiatrie’ toe, een benadering waarbij psychisch lijden wordt gekoppeld aan de directe omgeving van een cliënt. De GGZ zou op die manier meer samen moeten werken met het sociaal domein: eenzaamheid en schulden los je niet op met een pil.
Meer informatie en tickets op de site van Arminius.
Wij zijn erbij met de boeken!
